Vladimir V. Ajzenhamer

  • Adresa: /
  • Email: /
  • Telefon: /
  • LinkedIn: /

Fakultet bezbednosti, Univerzitet u Beogradu.

PERIODIKA

RAZLIKE U STICANJU MEĐUNARODNOG LEGITIMITETA PALESTINE I KIM

Samoproglašena nezavisnost Kosova i priznanja njegove državnosti od strane mnogih država dovodi takozvano nezavisno Kosovo (TRK) u poziciju da se može razmatrati zajedno sa Palestinom (odnosno Palestinskom Samoupravom koju je osnovao PLO i proglasio nezavisnost dvadeset godina pre TRK (1988). Obe teritorije, njihov status i nastojanje grupa koje se predstavljaju kao zastupnici intere­sa palestinskih Arapa odnosno kosovskih Albanaca bitna je tema za izučavanje. Komparativna studija dva puta za sticanje meunaorodnog legitmiteta posebno je važna za Srbiju u procesu utvrđivanja statusa njene južne pokrajine. Janković u Ajzenhamer su posle razmatranja pojma međunarodni legitimitet koji su predstavili kao jedan od elemenata građevine novog svetskog poretka razmotrili nekoliko dimenzija međunarodnog legitimisanja dvaju entiteta. Autori su izložili hronologiju bitnu za proces, kratko razmatranje istorijskih okolnosti, pregled međunarodne situacije u geopolitičke pozicije na kojima ce nalaze navedene teritorije. U zaključnom delu navedeno je pet razlnka nzmeđu samoproglašene albanske države na Kosovu i Metohnji i od strane arapskih država proglašene države Palestine u sticanju međunarodnog legitimiteta.

PERIODIKA

UTICAJ ISLAMSKIH RASKOLA NA FORMIRANJE POLITIČKIH SISTEMA SAUDIJSKE ARABIJE I IRANA

Osnovni zadatak rada je da putem komparativne analize političkih sistema dve države, Kraljevine Saudijske Arabije i Islamske Republike Iran, pokuša da utvrdi na koji su način različite interpretacije islama uticale na konstituisanje njihovog političkog poretka. Autori rada prvenstveno nastoje da utvrde način na koji su vehabijska i šiitska interpretacija islamskog učenja oblikovale savremene političke institucije pomenutih država, ali takođe podrobno analiziraju islamski koncept suverenosti i fenomen verskih podela u islamu kao dva ključna preduslova konstituisanja saudijske monarhije, odnosno iranske islamske republike. U prvom delu ukratko će biti razmotren islamski koncept suvereniteta, odnosno, pitanje nosioca suverenosti u islamu i načina na koji se ta suverenost realizuje. Takođe, pozabavićemo se i najosnovnijim karakteristikama islamske šizme tj. osnovnim „linijama“ verske podele u islamskom svetu. Središnji deo rada bavi se analizom političkog uređenja Saudijske Arabije i Irana, sa posebnim akcentom na ulogu koju je tamošnja interpretacija islama odigrala u njihovom uspostavljanju, kao i na važnost koju ona danas ima za funkcionisanje i održavanje ovih poredaka. U finalnom delu biće izložen uporedni presek najbitnijih karakteristika oba sistema, sa ciljem da se što eksplicitnije naglase upravo one razlike u državnom uređenju koje su rezultat razlika u tumačenju i praktikovanju islama.

PERIODIKA

POLITIČKI SISTEM TURSKE NA RAZMEĐU KEMALIZMA I ISLAMIZMA

Cilj rada je da putem analize političkih institucija, kao i analize ključnih momenata moderne turske istorije, što potpunije prikaže glavne karakteristike političkog sistema Republike Turske. Takođe, autori rada analiziraju ulogu vojnog faktora u formiranju i održavanju sekularnog kursa republike, i nastoje da rasvetle suštinu aktuelnog “islamističkog” skretanja sa kemalističkog puta. U radu je prvo dat istorijski osvrt na Ataturkovu reformu i nastanak turske republike, a zatim sledi prikaz osnovnih karakteristika njenih političkih institucija. Potom autori analiziraju nekadašnju i sadašnju ulogu vojske u turskom političkom životu, kao i reformski zaokret koji je nastupio nakon pobede islamista na izborima 2002. godine. U završnom delu razmatra se pitanje da li aktuelna politika vladajuće AKP vodi većoj demokratizaciji društva, njegovoj islamizaciji ili pak dominaciji jedne partije nad svim ključnim polugama vlasti?

PERIODIKA

ANALIZA DEMOKRATIČNOSTI PARLAMENTARNIH IZBORA U REPUBLICI TURSKOJ 2015. GODINE SA OSVRTOM NA ISTORIJSKU GENEZU IZBORNOG PROCESA

Partija pravde i razvoja (AKP) dominira turskom političkom scenom već više od jedne decenije. Dekada njene vladavine rasplamsala je brojne kontravepze u vezi sa stanjem demokratije u zemlji koja se na Zapadu, po pravilu, smatra najdemokratičnijom muslimanskom državom. Optužbe na račun autoritarnosti aktuelnog predsednika Redžepa Tajipa Erdogana, dovođenje partijskog vrha u vezu sa korupcijom, kao i rastući trend ograničavanja slobode medija, bacile su u zasenak neosporan doprinos vladajuće partije procesu demokratizacije turskog društva. Reč je o stavljanju omnipotentne turske armije pod kontrolu civilnih vlasti, čime je otklonjena najveća barijera ubrajanju ove države u kategoriju demokratskih sistema. Ipak, sve učestalije zamerke na aktuelnu političku situaciju u Turskoj i autoritarne trendove na Bosforu nikako ne mogu biti ignorisane, što otvara legitiman prostor za proučavanje različitih aspekata (ne)demokratičnosti savremenog turskog društva. Autori ovoga rada će svoju analizu usmeriti na izborni proces, i utvrđivanje nivoa njegove demokratičnosti, na primeru parlamentarnih izbora 2015. Autori polaze od pretpostavke da, ukoliko su, u određenom obimu, zadovoljeni kriterijumi slobodnih i poštenih izbora, Republiku Tursku možemo oceniti kao demokratsku državu, makar na minimalnom tj. izbornom nivou.

ç